بدون شرح

تصور كن

mirlohi1348 — Wed, 10 Jan 2007 06:39:18 GMT

تصوركن اگه حتي تصور كردنش سخته

جهاني را كه هر انسان دراون خوشبخت خوشبخت

جهاني كه در اون پول ونژادوقدرت ارزش نيست

جواب همصدايي ها پليس ضد شورش نيست

نه بمب هسته اي داره نه بمب افكن نه خمپاره

ديگه هيچ بچه اي پاشو را روي مين جا نمي ذاره

همه آزاد آزادن 

همه بي درد بي دردن

تو روزنامه نمي خوني نهنگها خودكشي كردن

جهاني را تصور كن بدون نفرت و باروت

بدون ظلم خودكامه بدون وحشت وتابوت

جهاني را تصور كن پر از لبخندوآزادي

لبالب از گل و بوسه پر از تكرار آبادي

تصور كن اگه حتي تصور كردنش جرمه

اگه بابردنش گلو پرميشه از سربه

تصور كن جهاني رو كه توش زندان يه افسانه است

تمام جنگهاي دنيا شدن مشمول آتش بس

كسي آقاي عالم نيست برابر با هم اند مردم

بدون مرزو محدوده وطن يعني همه دنيا

تصور كن تو مي توني بشي تعبير اين رويا

(شهیارقنبری)

دلواپسي هامو بگير از من

mirlohi1348 — Sat, 09 Dec 2006 07:47:18 GMT

دلواپسي هامو بگير از من

غمهاتو اي آينه حاشا کن

قدري بخند و روشني ها رو

تو چشم خيس من تماشا کن

تو سالها همزاد من بودي

تصويري از ديروز و امروزم

همت کن و ياري کن و بگذار

تا مهربوني را بياموزم

آينه اي همسايه کاري کن

تا ساعتي پيش تو بنشينم

جز سايه سار مهربون تو

چيزي نه مي خوامو نه مي بينم

يک عمر دنبال چه مي گشتم

در سايه سار بي تماشايي

يک عمر گشتم تا که فهميدم

تو سايه بون خستگيهامي

جامت ـ از آن می که می بايد ـ تهی است

mirlohi1348 — Sat, 04 Nov 2006 15:13:17 GMT

ای دل من گر چه در اين روزگار

جامه رنگين نمی پوشی به کام

باده رنگين نمی نوشی زجام

نقل و سبزه در ميان سفره نيست

جامت ـ از آن می که می بايد ـ تهی است

ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم!

ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب!

ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار .

گر نکوبی شيشه غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ!

پرکن پیاله

mirlohi1348 — Sun, 24 Sep 2006 12:16:18 GMT

^{پرکن پیاله را}

^{کاین آب آتشین}

^{دیریست ره به حال خرابم نمی برد}

^{این جامها که در پی هم می شود تهی}

^{دریای آتش است که ریزم به کام خویش}

^{گرد آب می رباید و آبم نمی برد}

^{من با سمند دلکش و جادویی شراب}

^{تا بیکران عالم پندار رفته ام}

^{تا دشت پر ستارهٌ اندیشه های گرم}

^{تا مرز ناشناختهٌ مرگ و زندگی}

^{تا کوچه باغ خاطره های گریز پا}

^{تا شهر یادها}

^{دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد}

^{هان ای عقاب عشق!}

^{از اوج قله های مه آلود دور دست}

^{پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من}

^{آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد}

^{آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد}

^{در راه زندگی}

^{با این همه تلاش و تمنا و تشنگی}

^{با اینکه ناله می کشم از دل که : آب ... آب ...}

^{دیگر فریب هم به سرابم نمی برد}

^{پرکن پیاله را}

عرفان

mirlohi1348 — Tue, 12 Sep 2006 16:08:18 GMT

قصيده آبي خاكستري سياه

mirlohi1348 — Mon, 11 Sep 2006 14:28:18 GMT

قصيده آبي خاكستري سياه

در شبان غم تنهايي خويش
عابد چشم سخنگوي توام
من در اين تاريكي
من در اين تيره شب جانفرسا
زائر ظلمت گيسوي توام
گيسوان تو پريشانتر از انديشه ي من
گيسوان تو شب بي پايان
جنگل عطرآلود
شكن گيسوي تو
موج درياي خيال
كاش با زورق انديشه شبي
از شط گيسوي مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر مي كردم
كاش بر اين شط مواج سياه
همه ي عمر سفر مي كردم
من هنوز از اثر عطر نفسهاي تو سرشار سرور
گيسوان تو در انديشه ي من
گرم رقصي موزون
كاشكي پنجه ي من
در شب گيسوي پر پيچ تو راهي مي جست
چشم من چشمه ي زاينده ي اشك
گونه ام بستر رود
كاشكي همچو حبابي بر آب
در نگاه تو رها مي شدم از بود و نبود
شب تهي از مهتاب
شب تهي از اختر
ابر خاكستري بي باران پوشانده
آسمان را يكسر
ابر خاكستري بي باران دلگير است
و سكوت تو پس پرده ي خاكستري سرد كدورت افسوس

سخت دلگيرتر است
شوق بازآمدن سوي توام هست
اما
تلخي سرد كدورت در تو
پاي پوينده ي راهم بسته
ابر خاكستري بي باران
راه بر مرغ نگاهم بسته
واي ، باران
باران ؛
شيشه ي پنجره را باران شست
از دل من اما
چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربي رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
مي پرد مرغ نگاهم تا دور
واي ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
اب رؤياي فراموشيهاست
خواب را دريابم
كه در آن دولت خاموشيهاست
ن شكوفايي گلهاي اميدم را در رؤياها مي بينم
و ندايي كه به من مي گويد :
”گر چه شب تاريك است
دل قوي دار ، سحر نزديك است “
دل من در دل شب
خواب پروانه شدن مي بيند
مهر صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا مي چيند
آسمانها آبي
پر مرغان صداقت آبي ست
ديده در آينه ي صبح تو را مي بيند
از گريبان تو صبح صادق
مي گشايد پر و بال
تو گل سرخ مني
تو گل ياسمني
تو چنان شبنم پاك سحري ؟
نه
از آن پاكتري
تو بهاري ؟
نه
بهاران از توست
از تو مي گيرد وام
هر بهار اينهمه زيبايي را
هوس باغ و بهارانم نيست
اي بهين باغ و بهارانم تو
سبزي چشم تو
درياي خيال
پلك بگشا كه به چشمان تو دريابم باز
مزرع سبز تمنايم را
اي تو چشمانت سبز
در من اين سبزي هذيان از توست
زندگي از تو و
مرگم از توست
سيل سيال نگاه سبزت
همه بنيان وجودم را ويرانه كنان مي كاود
من به چشمان خيال انگيزت معتادم
و دراين راه تباه
عاقبت هستي خود را دادم
آه سرگشتگي ام در پي آن گوهر مقصود چرا
در پي گمشده ي خود به كجا بشتابم ؟
مرغ آبي اينجاست
در خود آن گمشده را دريابم
ر سحرگاه سر از بالش خواب بردار
كاروانهاي فرومانده ي خواب از چشمت بيرون كن
باز كن پنجره را
تو اگر بازكني پنجره را
من نشان خواهم داد
به تو زيبايي را
بگذاز از زيور و آراستگي
من تو را با خود تا خانه ي خود خواهم برد
كه در آن شكوت پيراستگي
چه صفايي دارد
آري از سادگيش
چون تراويدن مهتاب به شب
مهر از آن مي بارد
باز كن پنجره را
من تو را خواهم برد
به عروسي عروسكهاي
كودك خواهر خويش
كه در آن مجلس جشن
صحبتي نيست ز دارايي داماد و عروس
صحبت از سادگي و كودكي است
چهره اي نيست عبوس
كودك خواهر من
در شب جشن عروسي عروسكهايش مي رقصد
كودك خواهر من
امپراتوري پر وسعت خودذ را هر روز
شوكتي مي بخشد
كودك خواهر من نام تو را مي داند
نام تو را مي خواند
گل قاصد آيا
با تو اين قصه ي خوش خواهد گفت ؟
باز كن پنجره را
من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حيات
آب اين رود به سرچشمه نمي گردد باز
بهتر آنست كه غفلت نكنيم از آغاز
باز كن پنجره را
صبح دميد
چه شبي بود و چه فرخنده شبي
آن شب دور كه چون خواب خوش از ديده پريد
كودك قلب من اين قصه ي شاد
از لبان تو شنيد :
”زندگي رويا نيست
زندگي زيبايي ست
مي توان
بر درختي تهي از بار ، زدن پيوندي
مي توان در دل اين مزرعه ي خشك و تهي بذري ريخت
مي توان
از ميان فاصله ها را برداشت
دل من با دل تو
هر دو بيزار از اين فاصله هاست “
قصه ي شيريني ست
كودك چشم من از قصه ي تو مي خوابد
قصه ي نغز تو از غصه تهي ست
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل ، سنگ به سنگ اين دشت
يادگاران تو اند
رفته اي اينك و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت
سوكواران تو اند
در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد
رفته اي اينك ، اما آيا
باز برمي گردي ؟
چه تمناي محالي دارم
خنده ام مي گيرد
چه شبي بود و چه روزي افسوس
با شبان رازي بود
روزها شوري داشت
ما پرستوها را
از سر شاخه به بانگ هي ، هي
مي پرانديم در آغوش فضا
ما قناريها را
از درون قفس سرد رها مي كرديم
آرزو مي كردم
دشت سرشار ز سبرسبزي رويا ها را
من گمان مي كردم
دوستي همچون سروي سرسبز
چارفصلش همه آراستگي ست
من چه مي دانستم
هيبت باد زمستاني هست
من چه مي دانستم
سبزه مي پژمرد از بي آبي
سبزه يخ مي زند از سردي دي
من چه مي دانستم
دل هر كس دل نيست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بي خبر از عاطفه اند
از دلم رست گياهي سرسبز
سر برآورد درختي شد نيرو بگرفت
برگ بر گردون سود
اين گياه سرسبز
اين بر آورده درخت اندوه
حاصل مهر تو بود
و چه روياهايي
كه تبه گشت و گذشت
و چه پيوند صميميتها
كه به آساني يك رشته گسست
چه اميدي ، چه اميد ؟
چه نهالي كه نشاندم من و بي بر گرديد
دل من مي سوزد
كه قناريها را پر بستند
و كبوترها را
آه كبوترها را
و چه اميد عظيمي به عبث انجاميد
در ميان من و تو فاصله هاست
گاه مي انديشم
مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري
تو توانايي بخشش داري
دستهاي تو توانايي آن را دارد
كه مرا
زندگاني بخشد
چشمهاي تو به من مي بخشد
شور عشق و مستي
و تو چون مصرع شعري زيبا
سطر برجسته اي از زندگي من هستي
دفتر عمر مرا
با وجود تو شكوهي ديگر
رونقي ديگر هست
مي تواني تو به من
زندگاني بخشي
يا بگيري از من
آنچه را مي بخشي
من به بي ساماني
باد را مي مانم
من به سرگرداني
ابر را مي مانم
من به آراستگي خنديدم
من ژوليده به آراستگي خنديدم
سنگ طفلي ، اما
خواب نوشين كبوترها را در لانه مي آشفت
قصه ي بي سر و ساماني من
باد با برگ درختان مي گفت
باد با من مي گفت :
” چه تهيدستي مرد “
ابر باور مي كرد
من در آيينه رخ خود ديدم
و به تو حق دادم
آه مي بينم ، مي بينم
تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي
من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم
چه اميد عبثي
من چه دارم كه تو را در خور ؟
هيچ
من چه دارم كه سزاوار تو ؟
هيچ
تو همه هستي من ، هستي من
تو همه زندگي من هستي
تو چه داري ؟
همه چيز
تو چه كم داري ؟ هيچ
بي تو در مي ابم
چون چناران كهن
از درون تلخي واريزم را
كاهش جان من اين شعر من است
آرزو مي كردم
كه تو خواننده ي شعرم باشي
راستي شعر مرا مي خواني ؟
نه ، دريغا ، هرگز
باورنم نيست كه خواننده ي شعرم باشي
كاشكي شعر مرا مي خواندي
بي تو من چيستم ؟ ابر اندوه
بي تو سرگردانتر ، از پژواكم
در كوه
گرد بادم در دشت
برگ پاييزم ، در پنجه ي باد
بي تو سرگردانتر
از نسيم سحرم
از نسيم سحر سرگردان
بي سرو سامان
بي تو - اشكم
دردم
آهم
آشيان برده ز ياد
مرغ درمانده به شب گمراهم
بي تو خاكستر سردم ، خاموش
نتپد ديگر در سينه ي من ، دل با شوق
نه مرا بر لب ، بانگ شادي
نه خروش
بي تو ديو وحشت
هر زمان مي دردم
بي تو احساس من از زندگي بي بنياد
و اندر اين دوره بيدادگريها هر دم
كاستن
كاهيدن
كاهش جانم
كم
كم
چه كسي خواهد ديد
مردنم را بي تو ؟
بي تو مردم ، مردم
گاه مي انديشم
خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوي ، روي تو را
كاشكي مي ديدم
شانه بالازدنت را
بي قيد
و تكان دادن دستت كه
مهم نيست زياد
و تكان دادن سر را كه
عجيب !‌عاقبت مرد ؟
افسوس
كاكش مي ديدم
من به خود مي گويم:
” چه كسي باور كرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاكستر كرد ؟ “
باد كولي ، اي باد
تو چه بيرحمانه
شاخ پر برگ درختان را عريان كردي
و جهان را به سموم نفست ويران كردي
باد كولي تو چرا زوزه كشان
همچنان اسبي بگسسته عنان
سم فرو كوبان بر خاك گذشتي همه جا ؟
آن غباري كه برانگيزاندي
سخت افزون مي كرد
تيرگي را در دشت
و شفق ، اين شفق شنگرفي
بوي خون داشت ، افق خونين بود
كولي باد پريشاندل آشفته صفت
تو مرا بدرقه مي كردي هنگام غروب
تو به من مي گفتي :
” صبح پاييز تو ، ناميومن بود ! “
من سفر مي كردم
و در آن تنگ غروب
ياد مي كردم از آن تلخي گفتارش در صادق صبح
دل من پر خون بود
در من اينك كوهي
سر برافراشته از ايمان است
من به هنگام شكوفايي گلها در دشت
باز برمي گردم
و صدا مي زنم :
” آي
باز كن پنجره را
باز كن پنجره را
در بگشا
كه بهاران آمد
كه شكفته گل سرخ
به گلستان آمد
باز كنپنجره را
كه پرستو مي شويد در چشمه ي نور
كه قناري مي خواند
مي خواند آواز سرور
كه : بهاران آمد
كه شكفته گل سرخ به گلستان آمد “
سبز برگان درختان همه دنيا را
نشمرديم هنوز
من صدا مي زنم :
” باز كن پنجره ، باز آمده ام
من پس از رفتنها ، رفتنها ؛
با چه شور و چه شتاب
در دلم شوق تو ، اكنون به نياز آمده ام “داستانها دارم
از دياران كه سفر كردم و رفتم بي تو
از دياران كه گذر كردم و رفتم بي تو
بي تو مي رفتم ، مي رفتن ، تنها ، تنها
وصبوري مرا
كوه تحسين مي كرد
من اگر سوي تو برمي گردم
دست من خالي نيست
كاروانهاي محبت با خويش
ارمغان آوردم
من به هنگام شكوفايي گلها در دشت
باز برخواهم گشت
تو به من مي خندي
من صدا مي زنم :
” آي با باز كن پنجره را “
پنجره را مي بندي
با من اكنون چه نشتنها ، خاموشيها
با تو اكنون چه فراموشيهاست
چه كسي مي خواهد
من و تو ما نشويم
خانه اش ويران باد
من اگر ما نشويم ، تنهايم
تو اگر ما نشوي
خويشتني
از كجا كه من و تو
شور يكپارچگي را در شرق
باز برپا نكنيم
از كجا كه من و تو
مشت رسوايان را وا نكنيم
من اگر برخيزم
تو اگر برخيزي
همه برمي خيزند
من اگر بنشينم
تو اگر بنشيني
چه كسي برخيزد ؟
چه كسي با دشمن بستيزد ؟
چه كسي
پنجه در پنجه هر دشمن دون
آويزد
دشتها نام تو را مي گويند
كوهها شعر مرا مي خوانند
كوه بايد شد و ماند
رود بايد شد و رفت
دشت بايد شد و خواند
در من اين جلوه ي اندوه ز چيست ؟
در تو اين قصه ي پرهيز كه چه ؟
در من اين شعله ي عصيان نياز
در تو دمسردي پاييز كه چه ؟
حرف را بايد زد
درد را بايد گفت
سخن از مهر من و جور تو نيست
سخن از تو
متلاشي شدن دوستي است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنايي با شور ؟
و جدايي با درد ؟
و نشستن در بهت فراموشي
يا غرق غرور ؟
سينه ام آينه اي ست
با غباري از غم
تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار
آشيان تهي دست مرا
مرغ دستان تو پر مي سازند
آه مگذار ، كه دستان من آن
اعتمادي كه به دستان تو دارد به فراموشيها بسپارد
آه مگذار كه مرغان سپيد دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهي بگذارد
من چه مي گويم ، آه
با تو اكنون چه فراموشيها
با من اكنون چه نشستها ، خاموشيهاست
تو مپندار كه خاموشي من
هست برهان فرانموشي من
من اگر برخيزم
تو اگر برخيزي
همه برمي خيزند

آذر ، دي 1343

حميد مصدق

به اميد روزهاي بهتر

گریه را به مستی بهانه کردم

mirlohi1348 — Sun, 27 Aug 2006 15:23:18 GMT

گریه را به مستی بهانه کردم
شکوه ها ز دست زمانه کردم
استین چو از دیده بر گرفتم
سیل خون به دامان روانه کردم

ناله دروغین اثر ندارد
مرده بهتر زان کاو هنر ندارد
شام ما چو از پی سحر ندارد
گریه تا سحرگه من عاشقانه کردم

راز دل همان به نهفته ماند
گفتنش چو نتوان گفت نگفته ماند
فتنه بهتر یکچند خفته ماند
گنج غم بر دل خزانه کردم

باغبان چه گویم به ما چها کرد
کینه های دیرینه بر ملا کرد
دست ما ز دامان گل جدا کرد
تا به شاخ گل یکدم اشیانه کردم

به امید روزهای بهتر

خوب دیدن یه هنره ... مگه نه ؟

mirlohi1348 — Thu, 03 Aug 2006 10:08:35 GMT

خودتون رو بکشید هم عمرن نتونید همچین پلکانی بسازید

به نظر شما چطور همچین چیزی ممکن است ؟ یکی بالا بیاد یکی پایین بره !

اگه گفتی این آقا فیله چند تا پا داره ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟(شاید هم بیشتر)

در نگاه اول یک پیر مرد با دو تا چشم شهلا می بینید که سوار اسبه و لی اگه درست دقت کنید

یه چیزای دیگه ای هم می بینید.......

برای چند لحظه با دقت به نقطه سیاه وسط این عکس نگاه کنید ( یعنی کاملا زل بزنید ) پس از مدتی خواهید دید که منطقه خاکستری دور آن نقطه حذف می شود . جالب بود نه ؟!

این دو خط هم ظبیعتاْ باید موازی باشند ولی چشمای قشنگ شما چیز دیگه ای مگن نه ؟!

وا مگه میشه ؟!

این صورت یه سامورایی نه

یه کمی بیشتر دقت کن شاید هم یه اسکیمو باشه !

دو دایره میانی در تصویر بالا با هم برابرند باور نداری اندازه بگیر ( ما خودمان باور نکردیم و اندازه گرفتیم )

به نظر شما کدوم سرباز قدش بلندتره اگه گفتی ؟

خط تیره

mirlohi1348 — Wed, 14 Jun 2006 11:53:18 GMT

مطلب زیر را یکی از دوستان خوبمان ارسال کردند و چون خیلی زیبا بود در وبلاگ گذاشتم که سایر دوستان نیز استفاده نمایند

با تشکر از سرکار خانم اکوان

مرغ سحر

mirlohi1348 — Wed, 31 May 2006 05:33:57 GMT

مرغ سحر ناله سر کن ................ داغ مرا تازه تر کن!

زآه شرر بار ، اين قفس را ............ برشکن و زير و زبر کن

بلبل پر بسته ز کنجه قفس درآ ..... نغمه آزادی نوع بشر سرا

وز نفسی عرصه اين خاك توده را .. پر شرر كن !

ظلم ظالم ، جور صياد .................... آشيانم داده بر باد

اي خدا ، اي فلك ، اي طبيعت .......... شام تاريك ما را سحر كن

نوبهار است ، گل به بار است .......... ابر چشمم ، ژاله بار است

.................. اين قفس چون دلم تنگ و تار است ..................

شعله فكن در قفس اي آه آتشين ..... دست طبيعت گل عمر مرا مچين

جانب عاشق نگه اي تازه گل از اين ... بيشتر كن ، بيشتر كن ، بيشتر كن

مرغ بي دل ، شرح هجران ............... مختصر ، مختصر كن ، مختصر كن

><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><

بند دوم:

عمر حقيقت به سر شد ................. عهد و وفا بي اثر شد

ناله عاشق ، ناز معشوق ............... هر دو دروغ و بي ثمر شد

راسته و مهر و محبت فسانه شد ..... قول و شرافت همگي از ميانه شد

از پي دزدي ، وطن و دين بهانه شد .. ديده تر كن!

جور مالك ، ظلم ارباب ................... زارع از غم گشته بي تاب

ساغر اغنيا پر مي ناب .................. جام ما پر ز خون جگر شد

اي دل تنگ ناله سر كن ................. از مساوات صرف نظر كن

ساقي گلچهره بده آب آتشين ........ پرده دلكش بزن اي يار دلنشين

........................ ناله بر آر از قفس اي بلبل حزين ........................

كز غم تو ، سينه من ...................پر شرر شد ، پر شرر شد

><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><

بند دوم اين تصنيف ، سياسي بوده و فقط اجراهاي قديم آن موجود است.

><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><

اجرای اصل این تصنیف که بند دوم در آن باشد را متاسفانه پیدا نکردم و لی بند اول را با صدای زنده یاد فرهاد در لینک زیر می توانید بشنوید

لطفا اگر اصل تصنیف را پیدا کردید به بنده نیز خبر دهید

متشکرم

http://www.eehum.com/archives/000073.html