تصور كن

تصور كن تو مي توني بشي تعبير اين رويا

(شهیارقنبری)

دلواپسي هامو بگير از من

دلواپسي هامو بگير از من

جامت ـ از آن می که می بايد ـ تهی است

ای دل من گر چه در اين روزگار

جامه رنگين نمی پوشی به کام

باده رنگين نمی نوشی زجام

نقل و سبزه در ميان سفره نيست

جامت ـ از آن می که  می بايد ـ تهی است

ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم!

ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب!

ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار .

گر نکوبی شيشه غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ!

پرکن پیاله

^{پرکن پیاله را}

^{کاین آب آتشین}

^{دیریست ره به حال خرابم نمی برد}

^{این جامها که در پی هم می شود تهی}

^{دریای آتش است که ریزم به کام خویش}

^{گرد آب می رباید و آبم نمی برد}

^{من با سمند دلکش و جادویی شراب}

^{تا بیکران عالم پندار رفته ام}

^{تا دشت پر ستارهٌ اندیشه های گرم}

^{تا مرز ناشناختهٌ مرگ و زندگی}

^{تا کوچه باغ خاطره های گریز پا}

^{تا شهر یادها}

^{دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد}

^{هان ای عقاب عشق!}

^{از اوج قله های مه آلود دور دست}

^{پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من}

^{آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد}

^{آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد}

^{در راه زندگی}

^{با این همه تلاش و تمنا و تشنگی}

^{با اینکه ناله می کشم از دل که :       آب ... آب ...}

^{دیگر فریب هم به سرابم نمی برد}

^{پرکن پیاله را}

عرفان

"